എനിക്കിനി
ഒരു മജീദാവാന് കഴിയില്ല,
ഈ ഇടമഴക്കാലത്ത്.
കാറ്റ് തല്ലിക്കൊഴിക്കുന്ന
കണ്ണിമാങ്ങകള് പെറുക്കിത്തന്ന്
നിന്നോടൊപ്പം
ഒളിച്ചുകളിക്കാന്..
ഒരു പക്ഷേ,
ഒരു പരീകുട്ടിയാവാനും
കഴിഞ്ഞെന്നു വരില്ലെനിക്ക്,
ഈ സന്ധ്യാനേരത്ത്.
തിരമാല താരാട്ട് പാടിത്തരുന്ന
കടപ്പുറത്തെ നനവില് കിടന്ന്
നിന്നോടൊപ്പം
നക്ഷത്രങ്ങളെണ്ണിക്കളിക്കാന്..
എന്നാലും
ഒരു മജ്നൂനാവാം ഞാന്.
സ്വപ്നങ്ങള് കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ
ഈ മരുപ്പറമ്പില്
വെയില് കേറിപ്പിടിച്ച
നിന്റെ നിഴലുകള്ക്ക് പിന്നാലെ
ഓടിനടന്ന്..
മണ്ണിന്റെ മാറില്
നിന്റെ കാല്പാദങ്ങള് വരച്ചിട്ടുപോയ
സ്നേഹപ്പാടുകളെ ഇമവെട്ടാതെ
നോക്കിനിന്ന്..
പിന്നെ എത്ര ഒടിച്ചിട്ടാലും
പിന്നെയും തഴച്ച് വളരുന്ന
നിന്റെ ഉണങ്ങാത്ത ഓര്മകളില്
കവിത കുറിച്ച്..
