രണ്ട് കവിതകള്‍

ആധുനികത

എല്ലാം പൊറുക്കാം- പക്ഷേ,

നിന്‍റെ ഉദരത്തിന്‍റെ തടവറയില്‍

നീണ്ട പത്തുമാസമെന്നെ

നിഷ്കരുണം തടവിലിട്ട് ശിക്ഷിച്ചത്

പൊറുക്കാനാവില്ലെന്‍റെ തള്ളേ,

ഒരിക്കലും ഒരു നാളും..?!

ഉള്ളി

തൊലിപ്പുറത്തെ സൗന്ദര്യം

അകത്തുമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍

കണ്ണീര്‍ പൊഴിക്കേണ്ടാതില്ലായിരുന്നെനിക്ക്,
പൊളിച്ചു പൊളിച്ച്
നിന്‍റെ ഹൃദയം തൊട്ടപ്പോള്‍..!!

സൊല്യുഷന്‍

ഒന്ന് ബി യിലെ കണക്കുമാഷ്‌

പണ്ടേ പഠിപ്പിച്ചതാണ്

ഒന്നും ഒന്നും രണ്ടാണെന്ന്.

നിറമുള്ള രണ്ടു സ്വപ്‌നങ്ങള്‍

കൂട്ടിക്കെട്ടിക്കാണിച്ച്

ഇപ്പോള്‍ നീ പറയുന്നു

ഒന്നും ഒന്നും ഒന്നാണെന്ന്..!

സമ്മതിക്കില്ല ഞാന്‍,

കാരണമുണ്ട്.

തുരുമ്പെടുത്ത തകരപ്പിടിയുള്ള

എന്‍റെ പൊട്ടസ്ലേറ്റും തൂക്കിപ്പിടിച്ച്

എത്ര തവണയാണ്

ഞാന്‍ നിന്നെ സമീപിച്ചത്‌..?

വഴിമുട്ടിക്കിടന്ന ഒരു ഇക്വേഷന്

നിന്‍റെ സോല്യുഷന്‍ തേടി..?!

മറന്നിട്ടില്ല ഒന്നും,

എഴുത്ത് തെളിയാത്ത

പെന്‍സില്‍ പൊട്ടു കൊണ്ട്

അന്ന് നീയെന്നെ എറിഞ്ഞോടിച്ഛത്..

ഒന്നും ഒന്നും ഒരിക്കലും

ഒന്നാകില്ലെന്ന് നീ വാക്കുതന്നത്..!?

ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ..

നീയൊന്നാണ്.

ഞാനുമൊന്നാണ്.

ഒന്നും ഒന്നും എന്നും

രണ്ടാണ്...!!!

സമയം

എന്ത് തെറ്റിനാണാവോ
ഈ സമയത്തെ
ദൈവമിങ്ങനെ ശിക്ഷിച്ചത്..?

ഓടിത്തീര്‍ക്കുന്ന
വഴി ദൂരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍
ഒരു വഴിയമ്പലം പോലും
വെച്ച് കെട്ടാത്തതെന്തേ,
ഈ ദൈവം..?!

എന്നില്‍നിന്ന് നിന്നിലേക്കും
നിന്നില്‍ നിന്നെന്നിലേക്കും
പിന്നെയും പിന്നെയും
കിതച്ച് കുതിക്കുന്നതിനിടയിലും
അടി തെറ്റിയിട്ടില്ലല്ലോ,
അതിനൊരു വട്ടം പോലും..?!!

ഉറപ്പാണ്‌,
ഒരിക്കല്‍ നിന്നെ തൊട്ട്
ഓടിക്കിതച്ച് വരുമ്പോള്‍
ഞാനുണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല,
ഇവിടെ.

അന്ന് ആരെ തൊട്ടിട്ടായിരിക്കും
അത് പിന്നെയും നിന്നിലേക്ക്
വരിക...? ആവോ...?!!

തോരാക്കനവുകള്‍

ഒന്ന്
വക്കുപൊട്ടിയതാണെലും
ആ മുക്കണ്ണന്‍ ചിരട്ടയില്‍
നിനക്കൊരു
ചക്കരപ്പുട്ട് ചുട്ട് തരാന്‍
മണ്ണ് മാന്തിയെടുത്തത്
എന്‍റെ ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നായിരുന്നു.

രണ്ട്
ഇന്നലെ വരെ
നീ ഇലയായിരുന്നു.
ഞാന്‍ കാറ്റും.
നാളെ മുതല്‍ നീ കടലാവുക.
ഞാന്‍ മഴയാകാം.

മൂന്ന്
ഹൃദയം പൊള്ളുന്നു.
നിന്‍റെ
ഈ സുഖമുള്ള നോട്ടത്തിലും..!

നാല്
തൊട്ടാവാടിയാണെങ്കില്‍
വെയില്‍ ഉമ്മ വെച്ചിട്ടും
കാറ്റ് വാരിപ്പുണര്‍ന്നിട്ടും
നീ വാടാതിരുന്നത്.?
ഒരിക്കലും നിനക്കാതെ
കുളിരുള്ളൊരു മഞ്ഞു തുള്ളിയായി
ഞാന്‍ നിന്‍റെ കണ്ണില്‍ വര്ഷിച്ചപ്പോഴേക്ക്
നീ വാടിപ്പോയതും..?!

അഞ്ച്
ഒരിക്കലോര്‍മിപ്പിച്ചതല്ലേ,
നീലക്കുറിഞ്ഞി
പിന്നെയും പൂക്കില്ലെന്ന്..?!!

ഇന്ക്രിഡ്ബ്ള്‍ ഇന്ത്യ..!

ഇത് ഇന്ക്രിഡ്ബ്ള്‍ ഇന്ത്യ.

ത്രിവര്‍ണ ചാതുരിയുടെ പെരുമ വറ്റാത്ത

ചരിത്ര ശോഭയുടെ,

അനന്യ സംസ്കൃതികളെ പെറ്റ്കൂട്ടിയ

നദീതടങ്ങളുടെ,

ഉലകത്തൊട്ടിലിലെ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത

ജനാധിപത്യ സ്വപ്നങ്ങളുടെ,

ചരിത്രച്ചീന്തുകള്‍ക്ക് പുറംചട്ട വെച്ച

ഭരണഘടനയുടെ,

അമ്പിളിക്കടവിലേക്ക് പാലം കെട്ടിയ

ചന്ദ്രയാനുകളുടെ,

വെണ്ണക്കല്ലില്‍ ഉണരാതെയുറങ്ങുന്ന

അനശ്വര പ്രണയങ്ങളുടെ

ഇന്ക്രിഡ്ബ്ള്‍ ഇന്ത്യ..!

ഇതും 'ഇന്ക്രിഡ്ബ്ള്‍' ഇന്ത്യ..

വെടിയുണ്ടകള്‍ തുളഞ്ഞുകേറിയ

അഹിംസയുടെ,

മതഭ്രാന്തിന്‍റെ ത്രിശൂലങ്ങളില്‍ കോര്‍ത്ത

ബാന്കൊലികളുടെ,

ശവപ്പെട്ടിയില്‍ പൊതിഞ്ഞുവെച്ച

അഴിമതികളുടെ,

ചരിത്രജന്മങ്ങളെ ഊരുകടത്തിയ

ചിത്രങ്ങളുടെ,

സാങ്കേതികതകളെ എണ്ണിവിറ്റ

സ്പെക്ട്രങ്ങളുടെ,

സ്വാര്‍ത്ഥ ബലാല്‍കാരങ്ങളില്‍ തുണിയുരിയപ്പെട്ട

നിളാ നദികളുടെ,

"ഇന്ക്രിഡ്ബ്ള്‍" ഇന്ത്യ..!!

ഭാരത് മാതാ കീ ജയ്..

ഭാരത് മാതാ കീ ജയ്‌..

ഹിരോഷിമ കരയുകയാണ്..

അന്നൊരിക്കലാണ്

ചെകുത്താന്‍റെ കണ്ണുകളിലെ

‍കൃഷ്ണമണികള്‍

നരകക്കിണറുകളായത്.

അവനിയുടെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍

കുള്ളനും കുറിയവനും

പൊട്ടിച്ചിതറിയത്‌.

ഹിരോഷിമ മുതല്‍

ഫുക്കുഷിമ വരെ മണ്ണും മനസ്സും

വാടിക്കരിഞ്ഞത്..!

അന്നാണ്,

അഹങ്കാരത്തിന്‍റെ വിഷപ്പുക

സമുദ്രങ്ങള്‍ ഊറ്റിക്കുടിച്ചത്.

ആര്‍ത്തിയുടെ കരിനാവുകള്‍

ആകാശം നക്കിത്തുടച്ചത്.

ഹൃദയശൂന്യതയുടെ  ശവക്കൂനകള്‍

മാമലകളായത്..!

അന്നാണ്,

കറുത്ത നിഴലുകള്‍

പിന്നെയും കരിഞ്ഞുണങ്ങിയത്.

ഘടികാരസൂചികള്‍ നിലച്ചത്.

പാറക്കല്ലുകള്‍ ഉരുകിയൊലിച്ചത്.

പകലിന് പാതിരാവിന്‍റെ

നിറം വന്നത്..!

അന്ന് തന്നെയാണ്,

മരിച്ച ഇന്നലെകള്‍

ഒരിക്കലും മരിക്കാത്ത

നാളെകളായത്..!!