പ്രിയപ്പെട്ട ബാബരീ..

പ്രിയപ്പെട്ട ബാബരീ..

ഓര്‍മകളില്‍ പെയ്തു തീരാത്ത

വേദനയാണ് നീ..
സിരകളില്‍ അലിഞ്ഞു പോവാത്ത
വികാരവും..

കണ്ണുകളില്‍ കനവ് വറ്റാത്ത
കുളിരായിരുന്നു നീ.
കാതുകളില്‍ ഒലിയടങ്ങാത്ത
മധുര വീചിയും..

ഭാരത മാതാവിന്‍റെ
തറവാടിത്തമായിരുന്നു നീ..
മതേതരത്വത്തിന്റെ മണിഗോപുരവും.
ചരിത്ര സന്ധ്യകളിലെ 
വഴിവിളക്കായിരുന്നു നീ.. 
പാരമ്പര്യ മഹിമയുടെ മായാചിത്രവും.

സ്വതന്ത്ര ഭാരതത്തിന്‍റെ
അഭിമാനസ്തംഭമായിരുന്നു നീ..
ശതകോടി ജനതയുടെ പൈതൃകവും.
ധര്‍മ്മസ്നേഹത്തിന്‍റെ
ദൈവസവിധമായിരുന്നു  നീ..
ധന്യജീവിതങ്ങളുടെ നിശ്വാസതാവളവും.


എന്നിട്ടുമെന്തേ,
നിന്‍ ഓമന താഴികക്കുടങ്ങളെ
അവര്‍  തച്ചുതകര്‍ത്തു..?
നീലവാനിലലഞ്ഞ നിന്‍ ബാന്കൊലിയെ
അവര്‍ അറുത്ത്‌ മാറ്റി..?
സ്നേഹത്തില്‍ ദ്വതിച്ച നിന്‍ ചെരാതുകള്‍
അവര്‍ ഊതിക്കെടുത്തി..?

അറിയില്ലെനിക്ക്,
നിനക്കുമതിനുത്തരം..!

തപിക്കുന്ന മാനസം ഊതിത്തണുപ്പിച്ച്,
പിടക്കുന്ന തന്ത്രികള്‍ മുറുകെ പിടിച്ച്,
ഒഴുകുന്ന നയനങ്ങള്‍ ഇറുക്കിയടച്ച്
നേരുന്നു ഞാന്‍ ബാബരീ..
നിനക്കാത്മ ശാന്തി..

നിന്‍ മരിക്കാത്ത സ്മൃതികള്‍ക്ക്,
ഉണങ്ങാത്ത ഓര്‍മകള്‍ക്ക്,
ഉറങ്ങാത്ത സ്മരണകള്‍ക്ക്
നിത്യശാന്തി...

തൊട്ടാവാടി

പരിചയപ്പെട്ടിട്ടേയില്ല,

നാം തമ്മില്‍

മുമ്പൊരിക്കലും..

പേര് ചോദിച്ചിട്ടില്ല,

ഫോണ്‍ വിളിച്ചിട്ടില്ല

ഇന്നേ വരെ.

ഒറ്റക്കിരുന്ന് സല്ലപിച്ചിട്ടില്ല.

കൂട്ടത്തിലിരുന്നു

സൊറ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

കണ്ണുപൊത്തിക്കളിച്ചിട്ടില്ല,

അമ്മാനമാടിയിട്ടില്ല,

കൊത്തക്കല്ല് പെറുക്കിയിട്ടില്ല.

ഐസ്ക്രീം വാങ്ങിത്തന്നിട്ടില്ല,

ചോക്ലേറ്റ്‌ തിരിച്ചു തന്നിട്ടില്ല,

ഗ്രീറ്റിംഗ്സയച്ചിട്ടില്ല.

അറിയുക പോലുമില്ല,

നിനക്കെന്നെയും

എനിക്ക് നിന്നെയും..

എന്നിട്ടും,

ഇത് വേണ്ടായിരുന്നു..

വെറുതെ ഒന്ന് തൊട്ടപ്പോഴേക്ക്

ഒന്നുമുരിയാടാതെ

നീ വാടിപ്പോയത്..!!

സംസം

തീര്‍ത്ഥ ജലമേ...

കാറ്റ് കരിഞ്ഞുണങ്ങുന്ന

മരുപ്പറമ്പില്‍

കാലിട്ടടിച്ച് കരഞ്ഞ

ഒരു കുഞ്ഞിന്‍റെ കണ്ണീരു‍‍കണ്ട്

പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു നീ..

കത്തിയാളുന്ന സൂര്യന്‍റെ

കല്ലേറ് സഹിച്ച്,
ഒരു തുള്ളി പ്രതീക്ഷതേടി
ചരിത്രത്തില്‍ നിന്ന് ചരിത്രത്തിലേക്ക്‌
ഓടി നടന്ന ഒരു പെണ്ണിന്‍റെ
ഹൃദയാഗ്നി കെടുത്തി നീ..

ഉരുകുന്ന മരുക്കാട്ടിലൂടെ
സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നിറച്ച
ഭാണ്ടങ്ങളുടെ ഭാരവും പേറി
ഒഴുകിനടന്ന ഖാഫില ക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്ക്
പൈദാഹമകറ്റി നീ..

യുഗങ്ങളുടെ പേമാരിയില്‍
അന്തകാരം കരകവിഞ്ഞപ്പോള്‍
ചെളി പുരണ്ട് വികൃതമായ
എത്രയോ മാനസങ്ങള്‍ക്ക്
വിശുദ്ധി പകര്‍ന്നു നീ..

സംസം..
നീ ചരിത്രമാണ്.
ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത
ചരിത്രം...!

രണ്ട് കവിതകള്‍

ആധുനികത

എല്ലാം പൊറുക്കാം- പക്ഷേ,

നിന്‍റെ ഉദരത്തിന്‍റെ തടവറയില്‍

നീണ്ട പത്തുമാസമെന്നെ

നിഷ്കരുണം തടവിലിട്ട് ശിക്ഷിച്ചത്

പൊറുക്കാനാവില്ലെന്‍റെ തള്ളേ,

ഒരിക്കലും ഒരു നാളും..?!

ഉള്ളി

തൊലിപ്പുറത്തെ സൗന്ദര്യം

അകത്തുമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍

കണ്ണീര്‍ പൊഴിക്കേണ്ടാതില്ലായിരുന്നെനിക്ക്,
പൊളിച്ചു പൊളിച്ച്
നിന്‍റെ ഹൃദയം തൊട്ടപ്പോള്‍..!!

സൊല്യുഷന്‍

ഒന്ന് ബി യിലെ കണക്കുമാഷ്‌

പണ്ടേ പഠിപ്പിച്ചതാണ്

ഒന്നും ഒന്നും രണ്ടാണെന്ന്.

നിറമുള്ള രണ്ടു സ്വപ്‌നങ്ങള്‍

കൂട്ടിക്കെട്ടിക്കാണിച്ച്

ഇപ്പോള്‍ നീ പറയുന്നു

ഒന്നും ഒന്നും ഒന്നാണെന്ന്..!

സമ്മതിക്കില്ല ഞാന്‍,

കാരണമുണ്ട്.

തുരുമ്പെടുത്ത തകരപ്പിടിയുള്ള

എന്‍റെ പൊട്ടസ്ലേറ്റും തൂക്കിപ്പിടിച്ച്

എത്ര തവണയാണ്

ഞാന്‍ നിന്നെ സമീപിച്ചത്‌..?

വഴിമുട്ടിക്കിടന്ന ഒരു ഇക്വേഷന്

നിന്‍റെ സോല്യുഷന്‍ തേടി..?!

മറന്നിട്ടില്ല ഒന്നും,

എഴുത്ത് തെളിയാത്ത

പെന്‍സില്‍ പൊട്ടു കൊണ്ട്

അന്ന് നീയെന്നെ എറിഞ്ഞോടിച്ഛത്..

ഒന്നും ഒന്നും ഒരിക്കലും

ഒന്നാകില്ലെന്ന് നീ വാക്കുതന്നത്..!?

ഒന്നേ പറയാനുള്ളൂ..

നീയൊന്നാണ്.

ഞാനുമൊന്നാണ്.

ഒന്നും ഒന്നും എന്നും

രണ്ടാണ്...!!!

സമയം

എന്ത് തെറ്റിനാണാവോ
ഈ സമയത്തെ
ദൈവമിങ്ങനെ ശിക്ഷിച്ചത്..?

ഓടിത്തീര്‍ക്കുന്ന
വഴി ദൂരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍
ഒരു വഴിയമ്പലം പോലും
വെച്ച് കെട്ടാത്തതെന്തേ,
ഈ ദൈവം..?!

എന്നില്‍നിന്ന് നിന്നിലേക്കും
നിന്നില്‍ നിന്നെന്നിലേക്കും
പിന്നെയും പിന്നെയും
കിതച്ച് കുതിക്കുന്നതിനിടയിലും
അടി തെറ്റിയിട്ടില്ലല്ലോ,
അതിനൊരു വട്ടം പോലും..?!!

ഉറപ്പാണ്‌,
ഒരിക്കല്‍ നിന്നെ തൊട്ട്
ഓടിക്കിതച്ച് വരുമ്പോള്‍
ഞാനുണ്ടായിരിക്കണമെന്നില്ല,
ഇവിടെ.

അന്ന് ആരെ തൊട്ടിട്ടായിരിക്കും
അത് പിന്നെയും നിന്നിലേക്ക്
വരിക...? ആവോ...?!!